บัณฑิตไม่พึงมีวาจาเปรียบ (เปรียบเปรย, ดูหมิ่น, ดูแคลน) แม้กะลาที่คว่ำแล้ว ก็ยังมีน้ำติดก้นกะลา คนทุกคนมันก็ยังมีดีบางอย่างในตัวของมัน อย่างนักโทษ เขาไปทำผิด ติดตะราง แต่ร่างกายก็ยังแข็งแรง มีเรี่ยวมีแรงทำงานได้ตั้งมากมาย ให้เขาทำเฟอร์นิเจอร์ขายเป็น ๑๐๐ล้าน ก็ยังได้
บัณฑิตไม่พึงทำตัวเป็นลิ่ม (ดุด่า, ทิ่มแทง, ว่าใครแรงๆจนขาดไมตรีหรือโกรธกัน) ลิ่มที่ผ่าไม้ จนไม้ขาดแล้ว เอาคืนได้รึ มันคืนเป็นได้ดังเดิมไม่ได้
บัณฑิตไม่พึงเอาก้านบัวไปยอนหู (ฟังเรื่องร้อนใจ, ใส่ใจในเรื่องไม่เป็นเรื่อง)
ก้านบัวมันมีหนามนะ ยอนหูด้วยขนไก่ยังสะดุ้ง นี่เอาหนามไปยอนหู จะไหวรึ? |
|
บัณฑิตไม่พึงทำน้ำท่วมทุ่ง ผักบุ้งโหรงเหรง
พูดจาไม่มีประโยชน์ บัณฑิตเขาไม่พูดกัน
|
|
ขอบคุณที่มา
สังคมธรรมะออนไลน์
|
|